Meteen naar de inhoud

Een veilige plek bieden waar je vrijuit kunt praten

Wat doe ik

Volwassenen, die als kind het contact met een ouder verbroken hebben naar aanleiding van een vechtscheiding, samenbrengen en hen een veilige plek bieden waar zij kunnen vertellen over wat hen is overkomen. Door hun verhaal met lotgenoten te delen, kunnen zij het gebeurde een plaats geven en verwerken. Het gaat hier om een lotgenotengroep dit wil zeggen dat alleen mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, de groep mee mogen vorm geven.

Die veilige plaats wil ik ook bieden aan kinderen en jongeren die een vechtscheiding ondergaan. Op deze manier kunnen zij de moeilijke situatie thuis even vergeten en praten met leeftijdsgenoten die hetzelfde meemaken.

De taboe, die op contactbreuk rust, wegnemen door mensen te informeren via o.a. lezingen over vechtscheidingen en contactbreuk, maar dit met als verschil, gezien vanuit de positie van het kind. Tot nu toe waren het de "verstoten" ouders die via media hun standpunt hebben duidelijk gemaakt, waardoor er eenzijdige visie op het fenomeen is ontstaan.

Wie ben ik

Mijn naam is Linda Puttenaers. Ik ben veertig jaar en woon met mijn gezin in de Zuiderkempen.

Lange tijd heb ik mijn leven geleden alsof er zich geen vechtscheiding of contactbreuk met mijn vader had voorgedaan. Rond mijn dertigste levensjaar begon ik echter weer regelmatig te denken aan wat er in mijn kindertijd was gebeurd. Ik heb toen voor mezelf uitgemaakt dat ik, in plaats van rond de feiten heen te zweven, door de harde waarheid heen moest om het een plaats te kunnen geven. En dat heb ik ook gedaan. Ik heb het verdriet, de boosheid en de onmacht die ik als kind voelde, terug beleefd, maar nu als volwassene. In het begin waren deze gevoelens zeer heftig, maar naarmate ik ze regelmatig doorleefde werd het makkelijker. Ook het feit dat ik deze gebeurtenissen door de ogen van een volwassene en ouder kon herkaderen, maakte het verwerken makkelijker.

Maar het was pas in 2014 dat alle puzzelstukjes in elkaar vielen. In een workshop over echtscheidingen kwam ook ouderverstoting aan bod. Dat was de eerste keer dat wat ik had meegemaakt een naam kreeg.

In mijn derde jaar Gezinswetenschappen heb ik er voor gekozen om een bachelorproef over ouderverstoting te schrijven, maar dan vanuit het gezichtspunt van het kind. Ik zag het schrijven van zo'n werk als een verwerkingsmiddel, maar ook als een moment om me te verdiepen in de problematiek waardoor ik me ervaringsdeskundige " contactbreuk" mag noemen.

Twee jaar geleden ben ik beginnen werken als vrijwilligster in de bezoekruimte Antwerpen, een deelwerking van het CAW. Zij doen aan contactherstel tussen ouder en kind tijdens een vechtscheiding. Daarnaast begeleid ik ook de kindersessies die door de bezoekruimte Mechelen worden aangeboden aan kinderen tussen 6 en 12 jaar. Tijdens deze sessies leren deze kinderen woorden te geven aan hetgene zij voelen. Zeer belangrijk voor hen is te weten dat zij niet alleen zijn, dat er nog kinderen zijn die hetzelfde meemaken.

Linda Puttenaers